Wafelijzerpolitiek

Wafelijzerpolitiek is een begrip in de Belgische politiek. Deze term wordt meestal gebruikt met een negatieve connotatie in België.

Uitleg

De Wafelijzerpolitiek was een methode om de begroting in België tot rond 1988 die gelden voor belangrijke projecten in Vlaanderen en Wallonië, de twee delen van het land werden toegewezen. Om te voorkomen dat een van beide groepen zich gekwetst publieksprojecten geld werd verdeeld in de verhouding 50-50. Als het geld beschikbaar werd gemaakt voor een Waalse project moest je hetzelfde bedrag te besteden voor een soortgelijk project in Vlaanderen en vice versa.

Door dit beleid van de regio's ontving hij vaker dan ze echt nodig. Daarom is de wafelijzerpolitiek is voor velen een van de oorzaken van de hoge overheidsschuld van België en het gebrek aan publieke investeringen nodig, omdat dit geld ontbrak andere dringende gebieden.

De huidige situatie in België

Sinds het derde staatshervorming in 1988, de provincies zijn verantwoordelijk voor hun uitgaven en wafelijzerpolitiek is grotendeels verdwenen. Echter, voor zaken die vallen aan de federale overheid, maar dit beleid wordt toegepast. De investeringen in Belgische treinen zijn verdeeld in een verhouding van 60-40.

De Wafelijzerpolitiek is ook een verklaring voor veel van de 'Grands Travaux' nutteloos in België. Bijvoorbeeld, Wallonië kreeg geld om een ​​onnodige kanaal met een boot lift te bouwen, omdat Vlaanderen de nodige financiële middelen voor een uitbreiding van de haven van Brugge-Zeebrugge had ontvangen.

Een ander bekend voorbeeld is de aankoop van 100 trams in de BN-fabriek in Brugge. 50 van hen werden aangesteld om Charleroi en 50 voor de tram in de Vlaamse kust. Echter, om een ​​regelmatig schema in de zomer slechts 30 trams werden in de Vlaamse kust te bereiken die nodig is, en 15 waren voldoende om Charleroi.

In het najaar van 2008 is dit proces opnieuw in de ministerraad worden besproken wanneer de openbare fondsen voor de KBC-bank werd toegewezen. Franstaligen, vooral de Waalse socialistische partij, eiste compensatie voor de Waalse SONACA vliegtuigfabriek in ruil voor de kapitaalinjectie van 3,5 miljoen euro aan de Vlaamse bedrijf genaamd KBC.

Universiteit Hasselt is een ander voorbeeld van dit fenomeen. Toen de stad Bergen verkregen toestemming om een ​​universiteit gevonden, de gouverneur van de provincie Limburg in Vlaanderen Steve Stevaert eiste dat zijn provincie hetzelfde zou ontvangen.

(0)
(0)
Vorige artikel Ricky Davis
Volgende artikel Raquel Revuelta Armengou

Commentaren - 0

Geen reacties

Voeg een Commentaar

smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile
Tekens over: 3000
captcha